15/ 16 start ik anders

BlimageDe uitnodiging van Ronald Heidanus om mee te doen aan de BLIMAGE opdrachten van Frans Droog (een beetje name dropping kan geen kwaad en ere wie ere toekomt) is een prima gelegenheid om mijn blog weer eens wat leven in te blazen. Niet dat ik gestopt ben met schrijven, ik schrijf me bijkans een muisarm en tenniselleboog…..

Aan het begin van schooljaar 14/ 15 hield ik op mijn nieuwe school kennismakingsgesprekken met de teamleden. Een prima manier om een beetje te proeven wat er onder het team leeft. En een mooie vorm om ook om aan het begin van een gezamenlijke reis een indruk te geven van hoe jezelf in het onderwijs staat. Al was het maar door de vragen die je stelt.

Hoe zou een succesvol schooljaar er voor hen uit zien, waarvan ze genoten ze zo vlak voor de zomervakantie, tegen het eind van dit schooljaar? Ik wilde weten wat zij dachten dat de school van hen verwacht? Waarop willen ze aanspreekbaar zijn? Als laatste vroeg ik waarin,  waarmee ik hen zou kunnen ondersteunen, zodat zij als leerkracht op  optimaal uit de verf kwamen. Een van de leerkrachten was zeer stellig tijdens het gesprek: “ Als schoolleider, als directeur moet je op de hoogte zijn van de persoonlijke wereld van de leerkracht! Als je ze werkelijk wil ondersteunen!”  Mijn eerste interne reactie was er een van: Ja hallo, ik weet best dat de context van de leerkracht een belangrijke is. Maar hoe verhoudt die zich tot de context van de school, tot die van de leerlingen? Blijkbaar raakte haar stelligheid een snaar.

Een maand voor de zomervakantie was ik, met een deel van het team, op het bruiloftsfeest van een van mijn leerkrachten. Hoewel ik niet persoonlijk was uitgenodigd, er viel een kaart op de mat van de hoofdlocatie, voelde ik me verplicht om te gaan. Ik kan best een lekker potje dansen en zing als de beste, drink makkelijk een biertje, houd van een praatje, kijk graag naar mensen, dus ik zou die avond sowieso goed doorkomen.

Na mijn felicitaties aan de bruid en bruidegom schoof ik, voor ik het wist, aan bij de ouders van de bruid. En Bamm, ik zat midden in de persoonlijke wereld van de leerkracht. Sterker nog, ik was aanwezig bij een Life Changing Event. En jongens geloof me, aan het eind van de avond was ik onroerd, oprecht geraakt. Ik zag de bruid stralen van geluk, ik zag haar in tranen, ik zag haar vrienden en familie genieten. Ik zag de lol en het plezier van haar collega’s op de dansvloer.

15/ 16 start ik anders.

Burgerschap

Elke week schrijf ik voor mijn teamleden een VrijdagFocus. Een soort interne nieuwsbrief. Mijn column in die VrijdagFocus geeft mij de mogelijkheid om alle onderwerpen aan te snijden die ik waardevol vind voor fantastisch onderwijs.

De column van deze week:

Europa werd deze week opgeschrikt door een extreem laffe aanval op onze vrijheid van meningsuiting. Een mes in het hart van onze democratie. Ik ben er van overtuigd dat we overleven!

In Nederland reageerde iedereen vanuit zijn of haar rol. Er werd gediscussieerd, er werden dialogen gevoerd, er werden zinnige dingen gezegd, er werden onzinnige dingen gezegd. Onze eigen burgemeester reageerde, naar eigen zeggen, als een woedende moslim: “Vind je hier niet je plek, rot dan toch op.” Dat deed veel mensen goed en weer anderen namen aanstoot aan het feit dat hij zichzelf uitsprak als woedende moslim. Waarom niet als Rotterdammer, Nederlander, mens?
Op het internet, binnen mijn netwerk, viel men over elkaar heen omdat de ene school er wel aandacht aan had besteed met de leerlingen en andere scholen juist weer niet. Stichting Boor vroeg ons om onze leerlingen niet te laten reageren op mogelijke vragen vanuit het Jeugdjournaal. Ook dat leverde vragen op binnen het scholenveld: “Waarom niet? Het Jeugdjournaal is toch integer?”

Een dergelijke extreme daad kan leiden tot verwarring, verharding en polarisering, met alle gevolgen van dien.

Fantastisch onderwijs kan daar een prima medicijn tegen zijn. Daar ligt onze kracht. En ik weet dat wij elke dag vanuit onze kracht De Globe binnenstappen. Wij dragen er toe bij dat onze democratie overleeft. Dat is onze taak, dat is onze opdracht.

Han

Andere weg

Het is een interessante periode geweest tussen juni 2012 en juni 2014. Niet zonder reden meer beleefd dan beschreven. Ik stop met dit blog en sla een andere weg in op openruimte.wordpress.com

Vrijdag 1 februari start ik als interim op de SO afdeling van de A. van Voorthuysenschool. De opdracht is helder: een boost geven aan de professionele cultuur. 

 

Een evaluatie

Soms twijfel ik aan het nut van dit weblog.
Heel stoer startte ik in 2007 het met als motto:’Een integraal schooldirecteur beweegt zich in het spanningsveld tussen ondernemerschap, eigenaarschap en leiderschap’.

Rechts onderaan op de pagina hesterij.blogspot.com las ik afgelopen week dat mijn laatste blog stamde van drie maanden geleden. Elke week maakt ‘Things‘ (speciaal voor de Mac) mij er attent op dat er een volgende bijdrage aan dit weblog nodig is. Ik kom er niet toe. Noem het een ‘writersblock‘.
Interessant genoeg neemt het aantal bezoekers slechts licht af. Ik trek echter niet direct veel mensen die voor de groei van de school belangrijk zijn: potentiële nieuwe ouders. Huidige ouders bezoeken de pagina nauwelijks.

Dit weblog startte ik vanuit het idee dat schrijven over mijn werk mijn reflectie op mijn handel en wandel zou verdiepen en zou leiden tot een groter begrip ten aanzien van de wondere wereld van het primair onderwijs. Om dit voor elkaar te krijgen zal ik me toch vaker moeten terugtrekken uit de waan van de dag!

Ik startte het ook vanuit het romantische idee dat dit weblog een aanzet zou zijn voor samenwerking 2.0. Men zou met mij in gesprek gaan, collega directeuren zouden mij bevragen op de zaken die ik beschreef. We zouden elkaar inspireren en tot grote hoogten brengen.
Binnen mijn stichting (grootste stichting openbaar onderwijs in Nederland) ken ik niemand die blogt of blogs leest. Regelmatig de verbinding gelegd via ons intranet: niets, nada, noppes!

Bloggen geeft je een ‘digitaal thuis’. Een plek waar je je vrij kunt bewegen. Een plek waar je iedereen naar toe kunt verwijzen vanuit Twitter en Facebook. Maar ik merk dat ik helemaal niet zo vrij uit kan schrijven als ik zou willen. Het blog kan bijvoorbeeld geen plek zijn voor twijfel, onvrede en teleurstelling. Het geeft mede een beeld van de school waar ik werk. 
Ik raak het spanningsveld, waar ik stoer naar verwijs in het motto, dus nauwelijks. Elke hint van onvrede, teleurstelling of twijfel richting Stichting, bestuur of team kan verkeerd vallen. En ‘alles is goed en fijn’ raakt de werkelijkheid niet.

Conclusie:
Ik ben niet tevreden over dit weblog en ga me beraden op een andere insteek, een andere aanpak.
Doel:
Vanaf de start van het nieuwe schooljaar schrijf ik minimaal 2 blogs per week.
Always be creating!