Aanwezig

Afgelopen maandag een spreekbeurt over het maken en gooien van boemerangs gehouden in groep 7 Alberta Wellingpad. (Onze adjunct René Bos valt daar een paar weken in. Per 1 april komt er een vaste, nieuwe leerkracht voor de groep!)

De leerlingen beschikten over een kijkwijzer, op basis waarvan zij hun spreekbeurt konden voorbereiden. Mijn spreekbeurt moest niet het effect hebben van ‘monkey see, monkey do’. Dus een deel van de klas concentreerde zich op wat er goed ging bij de spreekbeurt, het andere deel richtte zich (deels aan de hand van de kijkwijzer) op wat zij misten bij de spreekbeurt.
Was prettig om zo met een groep bezig te zijn. Ik kreeg overigens een ruim voldoende 🙂

Vanochtend maakte ik mijn opwachting in groep 1/ 2 aan het Paradijsplein. Kleuters zijn toch wel ‘different cake’. Toen de groep met de dansjuf aan de slag ging om gezellig danskostuumpjes te  knippen uit vuilniszakken, bedacht ik me dat ik nog veel dringende e-mails moest beantwoorden! In het kader van de Brede School Subsidieaanvragen met betrekking tot  Beter Presteren, moest ik op zoek naar een rapport van een Pilot die 2 jaar geleden is uitgevoerd.

Zo’n omslag van aanwezig zijn en meedoen in een boven- of middenbouwgroep gaat me goed af. Maar voor een kleutergroep heb je toch een totaal andere mindset, andere expertise nodig, laat staan voor een peuterspeelzaalgroep. Gelukkig is er voldoende kennis en ervaring aanwezig binnen de school.
En de volgende keer houd ik het iets dichter bij mezelf: ik neem mijn gitaar wel weer mee in de kleutergroep.

Aanwezig!

Zo’n kleine vier jaar geleden, startte ik als directeur op onze school. Ik nam me zelf voor om regelmatig mijn leerkrachten te zien, te spreken, al was het maar bij de ochtendkoffie. Al was het maar door snel mijn hoofd in een klas te steken en even ‘Hallo, hoe loopt het?’ te roepen.

Zoals met veel, zo niet alle goede, voornemens: makkelijker gezegd, dan gedaan. Vooral als je werk van je verlangt dat je regelmatig buiten de deur vergadert, je aanwezig wil zijn in twee gebouwen (in het begin in drie) en je volop bezig ben met het schrijven van nieuwe plannen, invulling moet geven aan nieuw strategisch beleid vanuit De Stad en De Stichting, invulling geeft aan de samenwerking met sociale partners in de wijk. Dan ben je blij met de teamvergadering, waarop je het grootste deel van je team spreekt. Dan is het prettig dat je vinger aan de pols kunt houden door middel van taakgesprekken, functioneringsgesprekken, managementteam overleg etc, etc. Maar je ziet  je leerlingen en leerkrachten zo te weinig in actie.

Het leerkrachtsupervisie model dat wij hanteren vloeit voort uit een uitstekend opgezette zorgstructuur en een formeel observatie protocol. Brengt mij toch minder vaak in contact met de actie in de klas. En ook ik ben daar ooit het onderwijs voor ingegaan!

Begrijp me goed: het integraal schoolleiderschap bevalt me goed. Ik heb een uitstekend plek gevonden binnen het onderwijs. Ik heb een prima job. Het zou echter ook interessante proeftuin zijn om te ervaren hoe mijn leerkrachten hun klas ervaren, los van de zorggesprekken en observatieprotocollen en om meer te ervaren hoe de kinderen hun klas ervaren.

Voorlopig start ik tot het eind van het jaar een combinatie van observeren en participeren. Ik heb alvast wat dagen in mijn agenda geblokkeerd om me te kunnen onderdompelen in het klassengebeuren. Ben daar wel enthousiast over. Vind het prima om in de klas te gaan zitten en om het proces gade te slaan, maar eigenlijk wil ik mee doen met het plezier van het lesgeven.

Want, wat is het beste deel van het schoolleiderschap?
Zien dat al onze kinderen leren!